هر کس اگر ذره ای، تاکید می شود، ذره ای و سر سوزنی به ورود پول نفت سر سفره مردم شک و شبهه دارد، فقط کافی است برود به محل دیدارهای مردمی و سفرهای استانی دکتر محمود احمدی نژاد و پای صحبت های مردم با یکدیگر بنشیند: "به بچه های من یک ماه وام دانشجویی دادند دیگه ندادند نامه نوشتم به رییس جمهور، سریع رسیدگی کردن.
خدا حفظ شون کنه واقعا نجاتم دادن داشتم جلو بچه هام شرمنده می شدم اونم بچه هایی که شاگرد اولای دانشگاه هاشونن."
امروز وقتی برای تهیه گزارش از دیدار مردمی دکتر محمود احمدی نژاد به آموزش و پرورش منطقه 17 تهران و دو مدرسه مجاور آن ( مدارس آزادگان و باجلان) واقع در میدان ابوذر مراجعه کردم تصمیم گرفتم نه به عنوان خبرنگار که به عنوان یک فرد عادی به مردم ملحق شوم تا بدین ترتیب از پچ پچ ها، نجواها و درد و دل های مردم در حاشیه و متن اولین دیدار مردمی رییس جمهور که در قالب دور دوم سفرهای استانی در سال 88 صورت می گرفت، گزارش تهیه کنم تا هیچ حرف و هیچ نظر و هیچ مشکلی تحت تاثیر خبرنگار بودنم ابراز نشود.
در این بین، مرد مسنی درست روبروی محل دیدار با احمدی نژاد چسبیده به حوض آب میدان ابوذر به گونه ای که انگار مرا سال های سال است می شناسد، ناگهان، بی مقدمه، گرم و خودمانی شروع کرد به حرف زدن: "خدا شاهد است که مشکل من از زمان شاه تا به الان حل نشده است و برای حل اون یک پام محل کارم است یک پام میدان ونک، از نفس افتاده ام، دیشب از ریاست جمهوری زنگ زدند گفتند بیام اینجا تا نامه ای که چند هفته پیش در همین رابطه به دفتر ریاست جمهوری داده بودم، پیگیری کنم، صبح ساعت 9 اومدم دیدم داره به نامه ها رسیدگی میشه نوبت که به من رسید گفتم من فقط می خوام با سعیدلو [معاون اجرایی رییس جمهور] صحبت کنم، فرستادنم پیشش، نامه ام رو خوند و روش چیزی نوشت، گفتم آقای سعیدلو 40 ساله دارم پیگیری می کنم حل نشده، گفت این بار فرق می کنه، مطمئن باش حل میشه.انگار دنیا رو به من دادن. خیلی خوشحال شدم.دستش درد نکنه."
عقربه های ساعت، 16:30 را نشان می دهد، وزرا از صبح به این محل آمده اند و در حال رسیدگی به مشکلات مردم هستند، مردم به خصوص پایین شهری ها ساعت هاست که بی صبرانه منتظر رییس جمهورشان هستند، لحظه دیدار نزدیک است، ماموران می گویند احمدی نژاد در راه است، ماشین حامل احمدی نژاد می آید، دکتر چمران، رییس شورای شهر، کنار احمدی نژاد نشسته است.مردم با بستن حلقه چند لایه ای از ورود ماشین به محوطه آموزش و پرورش منطقه 17 جلوگیری می کنند، احمدی نژاد برای پاسخ به ابراز احساسات مردم بی فوت وقت شیشه ماشین را پایین می کشد، حلقه مردمی تنگ تر می شود، احمدی نژاد لبخند زنان و با تکان دادن سر، دست تکان می دهد، مردم هر یک چیزی می گویند، یکی با اشک، یکی با بغض، یکی با صدایی پر از شور پر از شوق و دیگری اما نه حرف می زند و نه با دست چیزی می گوید او اشک های شوق است که سرازیر می کند روی گونه ها و با این حال خیره و بدون زدن پلک به احمدی نژاد نگاه می کند، انگار پلک روی پلک نمی گذارد تا از دقایق کوتاه دیدار بیش ترین استفاده را ببرد... با اینکه از صبح زود صدها نامه به مرکز رسیدگی به درخواست های مردمی تحویل داده شده است، سیل نامه است که به سوی احمدی نژاد روان می شود و احمدی نژاد اما واویلا که چه شش دانگ حواس اش جمع است و چه دل مشغولی و دل نگرانی ای دارد برای رسیدگی بدون نقص به یکایک نامه ها، او در آن ازدحام گیج کننده، نامه ای را به صاحبش برمی گرداند و می گوید نامه ات نه آدرس دارد نه تلفن... (ادامه دارد)

بخش دوم